Qor parchasi
Quloq qilingan, eng sovuq azoblarga miq etmagan odam. U iskanja yerida — o‘sha zulmatning qoq o‘rtasida — bir qor parchasining qo’llariga qo’nishini kuzatar ekan…
Bir qamoqxona hovlisi. Qish. Tun. Tashqariga chiqadi. Hamma narsasini yo‘qotgan bir odam. Ishonchlari vayron bo‘lgan. Qadriyatlari chilparchin. Ichi bo‘m-bo‘sh. Va qor yog‘yapti.
Kichkina, olti burchakli kristallar yuziga tegmoqda. Sovuq. Mas’um. Hech narsa istamaydigan. O‘sha on kutilmagan bir narsa sodir bo‘ladi. Quvonch. Sof, tushuntirib bo‘lmas quvonch.
Quloq qilingan, eng sovuq azoblarga miq etmagan odam. U iskanja yerida — o‘sha zulmatning qoq o‘rtasida — bir qor parchasining qo’llariga qo’nishini kuzatar ekan…
Boshqa bir tasvir. O‘n to‘rt yoshdagi o’spirin. Uyining atrofidagi har bir so‘qmoqni, har bir tepalikni, har bir vodiyni kashf qilishni istaydi. Nega? Bilmaydi. Shunchaki istaydi. Yillar o‘tib tushunadi: Oshiq ekan. Daraxtlarga, toshlarga, o‘sha chuqur ko’lga, o‘sha kichkina yovvoyi gullarga. Ulardan go’yoki bir naf yo’q edi, ammo “Faqatgina bor bo‘lganlari uchun ulardan minnatdor edim”.
Faqatgina bor bo‘lganlari uchun.
O‘yla. Bir tosh. O‘ylamaydi. Gapirmaydi. Hech narsa qilmaydi. Shunchaki bor. Va bu bir mo‘jiza. Yalang‘och, sof, sokin. Stolning borligi. piyolaning borligi. O‘z qo‘lingning borligi… Bo‘lmasligi mumkin edi. Hech narsa bo‘lmasligi mumkin edi. Cheksiz zulmat. Cheksiz sukunat. Cheksiz yo‘qlik. Ammo bor.
Sen borsan. Men borman. Bu so‘zlar bor.
Bir ona yangi tug‘ilgan chaqalog‘iga boqyapti. Jajjigina. Hozirgina yo‘q edi — endi bor. Dunyoda bir joyni egallab turibdi. Uning o‘rni. Boshqa hech kim egallay olmaydigan bir o‘rin.
Bu hayrat shunchaki onalik quvonchi emas. Teranroq bir narsa. Borliqning o‘zidan hayratlanish. “Sen borsan. Haqiqatan ham borsan. Bu qanday mumkin?”
Biri yillar davomida Kamyuni o‘qigan ekan. Bema’nilik. Ma’nosizlik. Bo‘shliq. Keyin bir kuni, falsafa darsida Parmenidning so‘zini eshitib qoladi: “Borliq bor. Yo‘qlik yo‘q”. Munavvarlik. “Ha, borliq bor. Mavjud bo‘lgan bir narsa bor. Nega bu meni bunchalar quvontiryapti?” Quvonch. Hamisha quvonch. Qo‘rquv emas. Xavotir emas. Quvonch.
Balki borliq, mavjud bo‘lishning o‘zi quvonchdir. Balki har bir mavjudlik yo‘qlikka qarshi qozonilgan kamtarona bir g‘alabadir.
Har bir qor parchasi. Har bir tosh. Har bir nafas.
Tashqariga chiq. Bir daraxtga qara. Haqiqatdan ham qara. O‘ylama. Tahlil qilma. Faqat ko‘r. U bor. Sen ham borsan. Bu yetarli. Hozircha shu yetarli.
Abdukarim Mirzayev kundaliklaridan
Wilson A. Bentley tomonidan mikrografga olingan "Dendrit yulduzi" qor parchalari
Borliqning borligini anglash ham inson uchun bir ne‘mat.
Borliqda juda ko’p narsa borki, chalg‘imaslik uchun insonga tiniq fikr kerak. Tiniq fikr ishlangan aqldan, tafakkurdan chiqadi. Aqlga buning uchun saralangan to‘g‘ri ilmlar kerak. Haqiqiy ilmlarni topib o’rganish uchun esa avval asl Ustozni topish shart va zarur.